Intuïtie is een van mijn lievelings.

Nog even dan is ze klaar en zit het er na 8 jaar op.

Alsof het gisteren was zie ik haar zitten op die eerste schooldag in de konijnengroep. Een klein blond meisje met 2 kleine vlechtjes en grote blauwe ogen die alles zien. Zittend op een kleuterstoeltje in een grote kring veilig naast de juf. Spannend, maar o wat was ze er klaar voor.

Ze wist al waar ze terecht kwam want haar hele leven kwam ze hier om haar broers weg te brengen en op te halen, het lot van de jongste zijn. Eerst in de voor mij, ondanks de ervaring met de jongens, nog steeds onmogelijk te dragen maxi cosi. Daarna in slaap vallend achter op de fiets omdat de ophaaltijden uiteraard precies in haar slaapje vielen. Of hangend uit de bakfiets haar lievelingsknuffel verliezend op de terugweg van school (die we overigens nooit meer hebben teruggevonden maar daar zijn er ontelbare voor in de plaats gekomen). 

Toen ze vier was mocht ze dan eindelijk echt zelf naar school. Onze kleine grote meid. Ze baande zich ogenschijnlijk moeiteloos door de jaren die volgden op school. Op haar voorwaarden en wanneer het veilig genoeg is laat ze zien wat ze wil en wat ze kan. Dat is al zo vanaf het moment dat ze is geboren. Na een moeilijke bevalling had ze zwaar zuurstoftekort. Toen zij voelde dat het veiig was deed ze haar blauwe kijkers open, zag dat het goed was en ademde zelfstandig de wereld in. Een bijzonder meisje, creatief, gevoelig, grappig en zo eigen, dat is onmiskenbaar onze jongste.

Nu 8 jaar later is ze zich klaar aan het maken om te gaan, om hier vandaan te vertrekken. Allang geen kleine vlechtjes meer. Maar zorgvuldig gestyled lang haar, high-waist jeans en stoere sneakers. Gelukkig nog steeds met haar eigen wil en diezelfde blauwe ogen die alles zien.

Ze heeft een nieuwe school gekozen die volgens mij geweldig bij haar zal passen. Goed doordacht en goed doorvoelt heeft ze besloten waar zij heen wil. Zelfs na wat druk van vrienden om haar heen heeft ze besloten dat zij naar deze school wil. Daar ziet ze zichzelf zitten. Daar ziet ze zichzelf nieuwe dingen leren die zij belangrijk vindt en waar ze heel blij van wordt.

Nog even en dan kan ze gaan. Alleen weliswaar, want ze is de enige die uiteindelijk naar deze school gaat. Ze geeft aan het best een beetje spannend te vinden. En ik kan dat zo met haar meevoelen. Stappen zetten op weg naar iets nieuws, ook al heb je er zelf zo goed over nagedacht en bewust voor gekozen, is stappen zetten in het onbekende. Je weet het immers niet. Hoe het echt zal gaan zijn.

Op deze school is ze niet eerst 4 jaar lang mee geweest om te halen en te brengen. Hier is ze bij 2 open avonden geweest, heeft ze de boel aanschouwt en is ze afgegaan op haar intuïtie. Intuïtie is een van mijn lievelings. Ik ben er van om vooral daar op te vertrouwen. Dat heb ik wel eerst leren durven. Dat als iets goed voelt het dat ook echt is, en als iets niet ok voelt dat dat dan ook de waarheid is. Dat vertrouwen heb ik inmiddels, maar ja ik ben bijna 49 en zij is 11. Tegelijkertijd weet ik ook dat wanneer je intuïtie je ingeeft dat het ok is, het alsnog gewoon rete-spannend kan en mag zijn. 

Gister lagen alle schoolfoto’s van alledrie de kinderen van de voorbije jaren op tafel, een geschiedenis op zich. Inclusief de eerste ‘illegale’ broer en zus foto. Ze zat namelijk nog niet eens op school. Maar ach, ze was er nou toch en ze zou over een half jaar toch op school komen, en ze is zo leuk werd er gezegd...... wie was ik om dat tegen te spreken. Zo geschiedde, drie oververhitte bezweette koppies op een bloedmooie dag in de kleine gymzaal werden vervolgens op de foto gezet.

Zo volgden er nog meer broers/zus foto’s totdat de oudste en vervolgens ook de middelste vertrok van school. De laatste 2 jaar kon ze zonder broer op de foto. Om nou te zeggen dat schoolfoto’s de mooiste zijn.......ze geven wel een leuk beeld zo bij elkaar op tafel. Een heel basisschoolleven trekt aan ons voorbij. Er wordt diep nagedacht wie die ene ook alweer was en wordt er gelachen, of diep geschaamd, over hoe ze eruit zagen.

De laatste paaltjes worden nu echt geslagen. Vandaag werd de laatste groepsfoto op de basisschool gemaakt. Straks volgt gelukkig toch nog kamp in een iets kortere versie maar een groot hoera dat dat gelukt is!  En hoe fijn dat de musical na verplicht zoeken naar een nieuwe locatie, ook gewoon kan doorgaan. Iets waar ze al maanden serieus druk voor oefent en waarvoor de met zorg uitgekozen outfit al weken klaar ligt in haar kast. Je kan maar beter goed voorbereid zijn.

Het hoort er allemaal zo bij. En je hebt het volgens mij ook nodig om nu nog dingen samen met je klas te doen. Al was het alleen maar om te weten dat je dat nooit meer hoeft te doen met die en die. Of om toch de vriendschapsband nog harder aan te trekken en te zeggen dat je echt voor ever and ever bff’s blijft. Een beetje afscheid nemen van hier om straks weer een stap te kunnen zetten en verder te groeien. Ik heb alle vertrouwen dat het haar gaat lukken. Op naar een nieuw begin. Spannend, en ik denk dat ze hier ook weer zo klaar voor is. Net als 8 jaar geleden. Dertien jaar basisschool, voor ons als ouders ook een eind van een tijdperk. Alleen hebben wij geen kamp of een musical. Gelukkig hebben we de foto’s nog.