In openheid zit het begin.

wees bereid om nieuwsgierig te zijn

Er komt mail binnen. De overgangsnormen voor de middelste zijn door covid aangepast. Of zijn ze aangetast? De tekst laat wat mij betreft wat te wensen over. Altijd fijn om nog wat te wensen te hebben wellicht, maar in dit geval niet.

De toon bevalt me niet. Ik mis betrokkenheid en ik mis verbinding. Ik mis contact. Er schiet van alles door mijn hoofd. En bovenal voel ik een steen op mijn maag rusten. Dat is een bekende van me, die steen. De steen van (nu plaatsvervangend) niet gezien worden en van mag ik er wat van vinden. Middelste dient zich, zo lees ik, de laatste weken van het schooljaar van zijn aller, en dan lees ik, echt zijn allerbeste, kant laten zien en dan willen ze het er wel over hebben in de laatste vergadering of middelste het verdient om naar het volgende jaar te mogen.

Middelste houdt niet van school. Hij houdt van sporten daar wordt hij heel blij van. Echt heel blij. Daar ligt zijn hart. En dat mooie hart ligt niet op zijn tong, die bijt hij nog liever af dan dat hij zijn vinger opsteekt in de klas. En misschien laat hij op het eerste gezicht een ander beeld zien dan het beeld van wat er werkelijk bij hem speelt. Het zou fijn zijn als er echt naar hem gekeken zou worden. Om op school mee te komen in dit systeem heeft hij veel structuur nodig en hersens. Die hersens heeft hij zeker maar zonder structuur heeft hij weinig aan zijn hersens, althans niet voor dit schoolsysteem. Waarbij je je uiteraard kan afvragen of hij op de juiste plek zit, maar dat is een andere discussie voor een ander moment. En daarbij is middelste gelukkig ook nog gewoon puber.

Sinds december ging hij 3 dagen in de week naar huiswerkbegeleiding. En zo kwam het dat de berg aan tekortpunten (wie heeft toch ooit bedacht dat dat woord motiverend zou kunnen werken...) steeds minder werd. De trend zette door, ook toen covid de schooldeuren sloot. Blij en trots worden de goede cijfers gedeeld, want stiekem wil ook hij, net als iedereen, ergens goed in zijn. De stijgende lijn gaat door. Zelfs zonder huiswerkbegeleiding want ook dat stopte op 16 maart. En ook zonder 10 uur in de week sporten, dat wat hij echt het allerliefste doet. Een worsteling, online lessen volgen om 8.15 uur. Maar hij doet het. Hij worstelt zich door de chaos die magister en online agenda’s voor hem met zich meebrengen. Misschien niet altijd even efficiënt maar hij doet het. Zonder te vragen uiteraard want dat hart ligt niet op zijn tong en daarbij is hij belast met het herkenbare ‘dat los ik zelf wel op’.

En dan begint de mail: "helaas sta je op niet bevorderen". Ze nemen een peildatum die 2 maanden terug ligt die voor de middelste minder gunstig is, inmiddels staat hij er weer beter voor. En er wordt vervolgens van hem een portfolio gevraagd te maken waar je u tegen zegt. En dient hij voorbeeldig gedrag te laten zien. Wat raakt mij nou eigenlijk het meest? Het missen van oprechte aandacht naar mijn middelste. “Hoe is het met je? Maar dan ook echt. Hoe hou jij je staande? Ja er moeten misschien nog wat kleine noten gekraakt worden, de grootste zijn al gekraakt. Wat knap dat je dat al is gelukt! En hoe gaan we dat samen verder voor elkaar boksen? Wat heb je van school nodig en wat hebben wij van jou nodig? “dit soort vragen.

In openheid zit het begin. Ik mis in school soms zo dat het vertrouwen er is dat het goed gaat komen, ook als dat betekent dat hij het jaar over zal doen. Het komt goed, hij is goed. En niet dat alleen hij het maar moet laten zien, dat ook school hier een belangrijke bijdrage in heeft. Net zoals dat wij, zijn ouders, hierin een verantwoordelijkheid hebben. En die volgens mij ook nemen. Ik word er verdrietig van dat het blijkbaar moeilijk is om op die manier naar opgroeiende kinderen te durven kijken en om op die manier met ze te durven praten. Want het kan, echt! Wees bereid om naar het verhaal te kijken dat een kind met zich meeneemt, wees nieuwsgierig. Het levert zoveel meer moois op. Positiviteit en oprechte aandacht daar groei je van, daar geloof ik in!